MUJERES REVOLUCIONARIAS

Carmen Parejo Rendón, comunista (sin partido) y directora de la Revista la Comuna. Una entrevista que tratamos las ideas liberales en el mov.feminista, el feminismo en el mov.comunista, la prostitución, el imperialismo y el análisis de clase en la liberación de la mujer.

Hoy, 25 de Noviembre, “Día de lucha para la erradicación de la violencia ejercida contra las mujeres ", hemos conmemorado el 58 aniversario del asesinato de tres grandes luchadoras, las Hermanas Mirabal, las Tres Mariposas, a manos del dictador Leónidas Trujillo en República Dominicana por ser militantes opositoras a su tiranía.

Gaur, azaroaren 25ean, Emakumeen aurkako bortizkeriaren kontrako eguna, hiru emakume borrokalari handiren heriotzaren 58. urteurrena gogoratu dugu, Mirabal ahizpaz, “Hiru Tximeletak”, zeinak asasinatuak izan baitziren Dominikar Errepublikan Leonidas Trujillo diktadorearen tiraniaren aurka borrokatzeagatik.

Este es solamente un ejemplo de cómo los medios corporativos pueden dictar la agenda de la protesta social, magnificarla, manipularla y dirigirla, para que no se vuelva contra los intereses del amo al que sirven: el capital y sus guerras de rapiña. Esto debería hacernos reflexionar.

Llamaban “Rosa Morada” a Alexandra Kollontai, amiga de Rosa Luxemburgo, la “Rosa Roja”. A diferencia de ésta, fue más prolífica en teorizar sobre la mujer en la revolución y lo hizo con una irreverencia y subversión de la moral y las costumbres tradicionales, que aún hoy muchos hombres y algunas mujeres enrojecemos y por machismo quizás hasta nos enfurecemos con ella, tal era la pasión y la profundidad con que cuestionaba el orden ancestral a favor del género femenino y de la sociedad.

Opor egun batzuen ostean berriz nago bueltan, txapa sartzeko gogoekin. Gaurko sarrera, eredugarria izan zen militante iraultzaile, feminista eta sozialista historiko bati eskeeni nahi diot; Rosa Luxemburgori.

XX. mendeak izan duen emakume teorilari Iraultzaile garrantzitsuenetariko bat. Bere erailketaren 94. urteurrena betetzen den egun hauetan (1919ko urtarrilak 15, Berlin), berak garatutako hainbat auzien inguruan arituko naiz.

Geuk erabakitzen dugu, irakur dezakezue beheko argazkiko pankartan. Ez da errealitatearen deskribapena, eskaria baizik. Euskal Herrian indarrean dauden legediek epe jakin batean baizik ez diete aitortzen emakumeei haurdunaldia eteteaz erabakitzeko eskubidea. Hegoaldean, Espainiako Gobernuak iragarritakoa betetzen badu, laster ezta hori ere.

Urrun daukaten familia mantentzeko asmoz etorri da emakume ugari. Sexu langile edo etxeko langile dira. Ia denek adinekoak zaintzen dituzte. Sarri ikusezin dira, etxe barruan eta ilegal dihardutelako.

Martxoaren 8a, emakumezkoon nazioarteko eguna, ospatzeko eguna ez ezik, bada borroka eguna ere. Emakumeek urte luzeetako borroketan lortutakoak ospatu beharrekoak dira. 1911. urtetik hona bozka emateko eskubidea, hautetsia izatekoa, lanpostu duina izateko eskubidea… gaur egun lorpen zerrenda luzea ospa dezakegu hamarkadetan feminista mugimenduek egindako borrokaldiei esker.

1936ko uztaileko matxinada militarra lehen garaipen izpiak ikusten hasi zenetik, ondo zehaztu zuten zein izango zen, hortik aurrera, “Espainia Berrian” emakumeek bete beharreko papera: etxeko erregina, seme-alaben hezitzailea eta senarraren zaintzailea. Aktiboki edo pasiboki orden berriaren aurka azaldu zirenek, II.

Gerrako haurra Habana itsasontzian sartu zuten 1937an, Espainiako Gerra Zibiletik ihesi. Errusian, Lehen Mundu Gerrak harrapatu zuen eta han Leningradeko (gaur egungo San Petersburgo) blokeo beldurgarria ezagutu zuen. 1961ean, Kubara heldu zen Barakaldoko haurra, bizi berri bat eginez Habanan.